285 نتیجه برای نوع مطالعه: پژوهشي
خانم سمانه آقامحمدی، دکتر مهدیه ملانوری شمسی، دکتر حسین ادیبی،
دوره 0، شماره 0 - ( 8-1398 )
چکیده
مقدمه: دیابت یک بیماری متابولیک و پیشرونده است که باعث فعال شدن سیستم ایمنی و افزایش برخی از سایتوکاین های التهابی از جمله IL-17 می شود. یکی از عوارض مرتبط با دیابت، بر مغز و سیستم عصبی است که با اختلال عملکرد شناختی مشخص می شود. فعالیت های ورزشی در بهبود شرایط بیماران دیابتی موثر است. هدف از مطالعه، بررسی تاثیر یک دوره ورزش ترکیبی چند وجهی در منزل بر سطوح سرمی سایتوکاین اینترلوکین17و عملکرد شناختی در زنان مبتلا به دیابت نوع دو بود.
روش‌ها: 70 بیمار مبتلا به دیابت نوع دو به صورت تصادفی به دو گروه تمرین و کنترل تقسیم شدند.گروه تمرین در یک برنامه تمرینات ورزش ترکیبی چندوجهی به مدت 3 ماه در منزل شرکت کردند. قبل و بعد از مداخله شاخص های خونی، عملکرد شناختی و ترکیب بدن اندازه گیری شد. از نرم افزار آماری SPSS برای تحلیل نتایج استفاده شد، سطح معناداری 0.05>P در نظر گرفته شد.
یافتهها: مطالعه حاضر نشان داد، تمرینات ترکیبی باعث کاهش سایتوکاین التهابی IL-17 شد (P<0.05). بررسی عملکرد شناختی هر چند بهبود نسبی را نشان داده است اما نتایج معنادار نمی باشد (P>0.05). همزمان قند خون ناشتا در گروه تمرین کاهش یافته است (P<0.05) و برخی از شاخص های مرتبط با ترکیب بدن و به صورت ویژه درصد چربی بهبود یافت (P<0.05).
نتیجه گیری: تمرینات ورزشی ترکیبی در منزل با کاهش سایتوکاین التهابی IL-17 و بهبود نسبی عملکرد شناختی در بیماران دیابتی همراه بود. بهبود احتمالی در پاسخ های ایمنی به دنبال این تمرینات می تواند در کاهش IL-17 سرمی موثر باشد.
آقای هادی حبیبی، دکتر علی اصغر رواسی، دکتر ندا خالدی،
دوره 0، شماره 0 - ( 8-1398 )
چکیده
تاثیر فعالیت بدنی مادر بر سلامت فرزندان و تغیر فنوتیپ فرزندان در اثر ورزش یکی از موضوعات نوین فیزیولوژی ورزشی در سال های اخیر بوده که مورد توجه بسیاری قرار گرفته است. بنابراین، هدف از این پژوهش تعیین تاثیر یک دوره تمرین تناوبی شدید مادری بر بیان ژن های PGC1α و SIRT1 عضله اسکلتی نسل اول موش های صحرائی بود. 24 سر رت نژاد ویستار 8 هفته ای پس از آشنایی با محیط در سه گروه کنترل مادری، گروه مادری تمرین پیش از بارداری و گروه مادری تمرین پیش و در حین بارداری تقسیم شدند. تمرین پیش از بارداری مدت 6 هفته و تمرین در حین بارداری 3 هفته طول کشید. تمرین شامل دویدن روی تردمیل بود. تمرین شامل 5 روز و هر روز 1 دقیقه با شدت 85 الی 100 درصد vo2peak و شیب 10 درجه و دو دقیقه استراحت بین وهله ها با 65 درصد vo2 peak و شیب صفر بود و گروه کنترل در این مدت بی تحرک بودند. تعداد وهله ها از 10وهله شروع شد و بر اساس اصل اضافه بار افزایش داشت. پس از پایان دوره تمرین و به دنیا آمدن فرزندان، فرزندان نر بر اساس گروه مادران خود تقسیم بندی شدند و میزان بیان ژن های PGC1 و SIRT1 در عضله آن ها در ده هفتگی مورد ارزیابی قرار گرفت. برای تحلیل داده ها از ANOVA و آزمون تعقیبی توکی استفاده شد.
نتایج نشان داد که بعد از دوره ی 6 هفته ای تمرین HIIT، گروه تمرین پیش از بارداری و گروه تمرین پیش و حین بارداری در سرعت و مسافت در تست عملکردی با گروه کنترل اختلاف معنی دار داشتند (05/0 ˂P). همچنین بعد از تولد توله ها بین گروه ها در بیان ژن PGC1α و SIRT1 تفاوت معنی داری وجود داشت. که این تفاوت بین دو گروه تمرین پیش از بارداری و تمرین پیش از بارداری و حین بارداری با گروه کنترل معنی دار بود (05/0 ˂P). به نظر می رسد ورزش مادری در پیش از بارداری و در دوران بارداری باعث تغییر ژنوتیپ میتوکندریایی فرزندان می شود که تاثیر آن در پیش و هنگام بارداری نسبت به پیش از بارداری به تنهایی بر بیان ژن های میتوکندریایی مثل PGC1α و SIRT1 بیشتر است.
دکتر وحید ساری صراف، دکتر رامین امیرساسان، دانشجوی دکتری مهدی فرجی،
دوره 0، شماره 0 - ( 8-1398 )
چکیده
مقدمه وهدف: کشتی گیران برای بهبود عملکرد خود از شیوه های نوین تمرین استفاده می کنند بنابراین، هدف این تحقیق بررسی تأثیر شش هفته تمرینات رقابتی ویژه تاباتا بر پاسخ های عملکردی کشتی گیران آزادکار مرد بود. روش: سی و شش کشتی گیر بر اساس سن(95/2±60/21 سال)، قد(05/5±5/173 سانتی متر)، وزن(96/9±00/70کیلوگرم)، درصد چربی(24/2±21/16%)، شاخص توده بدنی(50/±18/23 کیلوگرم/متر2 ) و حداقل 2 سال سابقه کشتی انتخاب شدند. آزمودنی ها بعد از اخذ آزمونهای قدرت ایزومتریک دستها، توان دستها و پاها در دو گروه پروتکل محقق ساخته بر اساس تمرینات تاباتا (TT) و برنامه تمرینات عادی باشگاهی((WT برای مدت 6 هفته تقسیم شدند(تعداد18نفر در هرگروه). آزمونهای مذکور درانتهای6 هفته برای بررسی عملکرد کشتی گیران دو گروه دوباره اخذ گردید. داده های بدست آمده با استفاده ازآزمون آماری شاپیروویلک برای بررسی نرمال بودن داده ها و تحلیل واریانس(ANOVA) در اندازه گیری های مکرر و آزمون پس تعقیبی و آزمون ناپارامتریک فریدمن درموارد عدم توزیع طبیعی در سطح معنی داری 05/0>α توسط برنامه SPSS نسخه24بررسی شدند. یافته ها: نتایج نشان دادکه شش هفته تمرینات ویژه کشتی (TT) بر قدرت دست چپ، اوج توان، میانگین توان و شاخص خستگی اندام فوقانی و درک فشار تأثیر معنی داری( 05/0p<). داشت ولی بر قدرت دست راست، اوج، میانگین، حداقل توان و شاخص خستگی اندام تحتانی اثر معنی داری نداشت( 05/0p > ) . بحث ونتیجه گیری: اسفاده ازتمرینات رقابتی ویژه کشتی می تواند باعث بهبود برخی شاخصهای عملکردی از قبیل قدرت وتوان در کشتی گیران آزادکار مرد شود.
خانم سمیرا سادات سجادی، آقا محمد عظیمی نیا، دکتر علی عباسی، دکتر مهدی خالقی تازجی،
دوره 0، شماره 0 - ( 8-1398 )
چکیده
مقدمه: در طول چرخه قاعدگی، بدن با نوسانات هورمون‌های جنسی مواجه میشود که می‌تواند بر عملکرد و نرخ آسیب‌پذیری زنان تأثیر بگذارد. در سیستم یکپارچه بدن، هماهنگی بین مفاصل و اندام‌ها بر یکدیگر و بر هدف نهایی حرکت تأثیرگذار است.
هدف مطالعه: بررسی تاثیر سیکل قاعدگی در فازهای مختلف بر تغییرپذیری هماهنگی ریتم لگنی_رانی حین اجرای تکنیک آبدولیوچاگی تکواندو صورت پذیرفت.
روش: این پژوهش به‌صورت کاربردی و با روش نیمه‌تجربی روی ۱۲ تکواندوکار زن نخبه تهران انجام شد که به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شده بودند. دادههای کینماتیکی با ۸ دوربین وایکان (۲۴۰ هرتز) و سیستم مارکرگذاری پلاگین گیت در سه فاز قاعدگی (فولیکولار، اوولیشن، لوتئال) جمعآوری و با فیلتر باترورث مرتبه چهارم پردازش شدند. دامنه حرکتی مفاصل بوسیله نرمافزار نکسوس و تغییرپذیری هماهنگی با روش کدگذاری بردار اصلاح شده محاسبه شد. از آزمون تحلیل واریانس یکطرفه و نقشه‌برداری آماری پارامتریک برای بررسی تفاوت‌ها در زوایای مفاصل، الگوی هماهنگی و تغییرپذیری استفاده شد.
نتایج: نتایج آزمون آنالیز واریانس یکطرفه و روش نقشه‌برداری آماری پارامتریک نشان داد که هیچ رابطه معناداری بین دامنه حرکتی مفاصل لگن و ران، فراوانی الگوی هماهنگی و تغییرپذیری آن در مراحل مختلف چرخه قاعدگی وجود ندارد (0/05).
بحث و نتیجه گیری نهایی: نتایج این مطالعه نشان میدهد که سازگاری‌های ناشی از سال‌ها تمرین ورزشی در شرایط مختلف چرخه قاعدگی ممکن است مانع از تأثیر قابل‌توجه این عامل بر عملکرد ورزشکاران حرفه‌ای شود. همچنین، مهارت ورزشکاران حرفه‌ای به آنها اجازه میدهد تا از تغییرپذیری هماهنگی به‌طور بهینه استفاده کرده و به عملکرد مطلوب دست یابند.
سعید واحدی، نگار رستمی، رقیه افرونده، علی فهمی قلخانلو،
دوره 0، شماره 0 - ( 8-1398 )
چکیده
مقدمه و هدف: استعدادیابی ورزشی فرایند کشف قابلیت‌های بالقوه ورزشکاران و تعیین انطباق این قابلیت ها بر پارامترهای اساسی و مؤثر در رشته های ورزشی مختلف است. چهره یکی از ابزارهای بیومتریک در شناسایی ویژگی های افراد می باشد. هدف از تحقیق بررسی ارتباط برخی از فاکتور های بیومتریک چهره با شاخص های عملکردی کودکان 9- 11 سال غیر ورزشکار می باشد.
مواد و روش: تحقیق حاضر از نوع تحقیقات توصیفی و طرح تحقیق حاضر از نوع همبستگی است. جامعه آماری این پژوهش کلیه دانش آموزان پسر مقطع دوم تا پنجم ابتدایی شمال شهرستان مرند بودند که تعداد 160 نفر شرایط ورود به تحقیق را پیدا کردند. ابعاد بیومتریک چهره با تصویربرداری در شرایط استاندارد و آنالیز آن به روش پیکسل بندی در دو نمای تمام رخ و نیم رخ انجام شد. شاخص های عملکردی شامل توان هوازی با آزمون 6 دقیقه پیاده روی سریع، قدرت پنچه با ابزار نیروسنج گریپ و تعادل ایستا با آزمون لک لک اندازه گیری شد. تجزیه و تحلیل داده ها توسط آزمون همبستگی پارامتریک پیرسون انجام شد. کلیه محاسبات آماری با نرم افزار SPSS نسخه 21 در سطح معنی داری 5 درصد انجام شد.
یافتهها: در متغیر نسبت طول چهره به عرض چهره رابطه همبسته معنی دار و مثبت با توان هوازی (004/0 , p=317/0r= ) و همبستگی منفی و معنی داری با قدرت گریپ (014/0 , p=270/0r=- ) و بین متغیر نسبت طول بینی به عرض بینی با توان هوازی (027/0 , p=244/0r= ) همیستگی معنی دار مثبت مشاهده شد. علاوه بر آن بین متغیر زاویه نوک بینی و تعادل ایستا (007/0 , p=298/0r= ) و متغیر زوایه منتولابیال با قدرت گریپ (049/0 , p= 215/0r=- ) همبستگی معنی داری وجود دارد.
نتایج: از نتایج این تحقیق می توان نتیجه گیری کرد که شاخصهای بیومتریک چهره که تابع وراثت می باشند بر عملکرد‌های قابل توسعه و تغییر پذیر مانند توان هوازی، قدرت و تعادل ایستا موثر واقع می شود.
دکتر شیرین عالی، دکتر فرهاد رضازاده، آقای فریبرز ایمانی، خانم پریا شریفی،
دوره 0، شماره 0 - ( 8-1398 )
چکیده
این مطالعه مروری سیستماتیک با هدف بررسی اثربخشی تمرینات مقاومتی، بهویژه تمرینات طراحی‌شده بر اساس تحلیل حرکت سه‌بعدی، در بهبود قدرت عضلانی و عملکرد تعادل در سالمندان مبتلا به آرتروز زانوی زودرس انجام شد. جستجوی جامعی در پایگاه‌های PubMed، PEDro، Scopus و Web of Science برای مقالات منتشرشده در بازه زمانی ابتدای ژانویه سال 2000 تا انتهای دسامبر 2024 صورت گرفت. مطالعات انتخاب‌شده می‌بایست از تحلیل حرکت سه‌بعدی برای ارزیابی نقص‌های حرکتی و طراحی برنامه‌های تمرینی استفاده کرده باشند. از 84 مقاله بررسی‌شده، 18 مقاله برای تحلیل نهایی انتخاب شدند. نتایج نشان داد که اکثریت مطالعات (86%) اثربخشی تمرینات مقاومتی را در بهبود علائم آرتروز زانو تأیید کردهاند. به طور خاص، بهبود معنیداری در تعادل عملکردی (44% مقالات) و کاهش درد زانو (48% مقالات) مشاهده شد. همچنین، 33% از مطالعات به اثربخشی بالاتر تمرینات مبتنی بر تحلیل حرکت سه‌بعدی اشاره داشتند. این یافتهها می‌توانند به‌طور معناداری کیفیت زندگی بیماران را افزایش داده و با کاهش خطر زمین‌خوردگی و بهبود پایداری مفصل، ایمنی حرکتی سالمندان را ارتقا بخشند. در نهایت، نتایج حاکی از آن است که رویکردهای نوین تمرینی، به ویژه با بهره‌گیری از تحلیل حرکت سه‌بعدی، می‌توانند نقش مؤثری در بهینه‌سازی توانبخشی و بهبود کیفیت زندگی سالمندان مبتلا به آرتروز زانو ایفا کنند.
کیا سلیمی، علی‌اصغر رواسی، سیروس چوبینه، کامران رخشان،
دوره 0، شماره 0 - ( 8-1398 )
چکیده
مقدمه و هدف: بازآرایی ساختاری قلب پس از انفارکتوس میوکارد اغلب به نارسایی قلبی منجر میشود؛ اختلالی که با کاهش عملکرد قلب و افزایش بار همودینامیک مشخص میشود. التهاب، استرس اکسیداتیو و بازآرایی بطن‌ها از عوامل اصلی در پاتوژنز نارسایی قلبی هستند. این مطالعه به‌منظور بررسی اثرات تجویز ترکیبی پروپیونات و HIIT کم حجم در وضعیت التهابی و عملکرد قلبی در موشهای مبتلا به نارسایی قلبی انجام شد.
روش: ۴۰ سر موش نر ویستار (۸ هفتهای، ۲۵۰–۲۰۰ گرم) پس از القای نارسایی قلبی با تزریق ایزوپروترنول (۱۳۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم)، به پنج گروه تقسیم شدند: 1) کنترل، 2) نارسایی قلبی ، 3) نارسایی قلبی + پروپیونات، 4) نارسایی قلبی + HIIT، 5) نارسایی قلبی + HIIT + پروپیونات. تمرینات HIIT شامل ۱۰ نوبت یک‌دقیقه‌ای با نسبت استراحت ۱:۱ به‌مدت ۶ هفته انجام شد. پروپیونات با دوز ۱۰۰۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم به‌صورت خوراکی پیش از تمرین تجویز شد. عملکرد قلب با اکوکاردیوگرافی و سطوح سیتوکاین‌ها با روش الایزا ارزیابی گردید.تجزیه و تحلیل دادهها با آزمون تحلیل واریانس یکطرفه انجام شد، (۰٫۰۵>p).
یافتهها: هر یک از مداخلات HIIT و پروپیونات به‌تنهایی عملکرد قلب و شاخصهای التهابی را بهبود دادند. مداخله ترکیبی باعث افزایش EF (۰٫۰۳۸p=) و FS (۰٫۰۲۳p=)، کاهش TNF-α ) ۰٫۰۰۶۱ (p=و افزایش IL-10 (۰٫۰۰۰۷=p) شد و نتایج بهتری را به همراه داشت.
نتیجه‌گیری نهایی: این مطالعه نشان میدهد که ترکیب مصرف پروپیونات با HIIT کم حجم به طور موثری التهاب و عملکرد قلبی را در موشهای مبتلا به نارسایی قلبی بهبود میبخشد.
خانم مائده محسنی راد، دکتر الهام وسدی،
دوره 0، شماره 0 - ( 8-1398 )
چکیده
زمینه و هدف: تعادل و راه رفتن از عوامل حیاتی برای سلامتی افراد سالمند مطرح شده است. هدف از این تحقیق بررسی تأثیر 8 هفته تمرینات مبتنی بر واقعیت مجازی (VR) بر تعادل و راه رفتن زنان سالمند بود.
روش شناسی: جامعه آماری این تحقیق را کلیه سالمندان زن با میانگین سنی 39/3±5/75 و میانگین وزنی 46/9±08/72 کیلوگرم شهرستان شاهرود تشکیل دادند. تعداد 30 نفر به صورت دردسترس و هدفمند و براساس معیارهای ورود و خروج انتخاب شدند. سپس به صورت تصادفی در دو گروه (15 نفر گروه تجربی و 15 نفر گروه کنترل) تقسیم‌بندی شدند. در پیش‌آزمون، تعادل ایستا آزمودنیها توسط آزمون شارپندرمبرگ، تعادل پویا توسط آزمون تعدیل‌شده تعادل ستاره و تعادل عملکردی توسط آزمون مقیاس تعـادل عملکـردی برگ و خطر سقوط بوسیله آزمون شاخص راه رفتن پویا سنجیده شد. آزمودنیهای گروه تجربی به مدت 8 هفته (هفتهای 3 جلسه و هر جلسه 30 الی 45 دقیقه) به تمرینات مبتنی بر واقعیت مجازی پرداختند. در پایان، از کلیه آزمودنیها پسآزمون گرفته شد و دادههای به¬دست‌آمده توسط آزمون¬های تی زوجی برای مقایسه درونگروهی و تی مستقل برای مقایسه تغییرات بین گروهی در سطح معنیداری 05/0>p استفاده شد.
یافتهها: یافتههای تحقیق حاضر نشان داد که 8 هفته تمرینات مبتنی بر واقعیت مجازی، تعادل ایستا، پویا و عملکردی را به ترتیب (022/0p=)، (0001/0p=) و (0001/0p=) به¬طور معنیداری افزایش داده است. همچنین شاخص راه¬رفتن پویا نیز در این گروه (0001/0p=) به¬طور معنیداری بهبود یافته است. نتایج آزمون تی مستقل نیز نشان داد که اختلاف معنیداری در متغیرهای تعادل ایستا (001/0p=)، پویا (04/0p=) و عملکردی (015/0p=) و شاخص راه¬رفتن پویا (0001/0p=) بین گروه تجربی و کنترل مشاهده شد.
نتیجه‌گیری: نتایج تحقیق حاضر نشان داد تمرینات مبتنی بر واقعیت مجازی نقش زیادی در بهبود تعادل ایستا، پویا و کاهش خطر سقوط سالمندان دارد، بنابراین پیشنهاد میشود این گروه سنی با بهره‌مندی از این شیوه تمرینی تأثیرگذار، از اختلال در تعادل و پیامدهای ناگوار بعد از آن که امری اجتناب‌ناپذیر به دنبال افزایش سن می‌باشد، جلوگیری کنند.
دکتر رسول اسلامی،
دوره 0، شماره 0 - ( 8-1398 )
چکیده
مقدمه: مشخص شده است که محدودیت جریان خون می¬تواند ایجاد هایپوکسی موضعی کند. بنابراین، هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر هایپوکسی ناشی از محدودیت جریان خون بر پاسخ آنژیوژنیک به فعالیت تناوبی شدید بود.
روش شناسی: بدین منظور تعداد 30 نفر از جوانان فعال (سن=3.4±25.6) به صورت تصادفی در 3 گروه 10 نفره کنترل ، فعالیت تناوبی شدید (HIIE) و فعالیت تناوبی شدید به همراه محدودیت جریان خون (HIIE+BFR) تقسیم شدند. فعالیت تناوبی شدید شامل 5 ست 5 تکراری از 30 شانیه دویدن شدید با 30 ثانیه استراحت بود. محدودیت جریان خون نیز به مقدار 60% فشار بهینه هر فرد در پاها اعمال شد. سطوح سرمی VEGF، HIF-1a، MMP-9 و MMP-2 بعنوان شاخص¬های آنژیوژیک مورد ارزیابی قرار گرفت. برای ارزیابی آماری نیز از روش آماری آنکووا با آزمون تعقیبی LSD استفاده شد. همچنین، سطح معنی¬داری 0.05=a درنظر گرفته شد.
نتایج: داده ها نشان داد که در مثایسه با گروه کنترل و گروه تمرین تناوبی شدید، تمرین با محدودیت جریان خون باعث افزایش بیشتر مقادیر سرمی VEGF و HIF-1a شد (به ترتیب، 0.002=P؛ 0.019=P). با این حال، تفاوت معنی¬داری بین گروه¬ها برای MMP-9 و MMP-2 مشاهده نشد (به ترتیب، 0.318=P؛ 0.101=P).
نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که ترکیب HIIE و BFR می‌تواند پاسخ آنژیوژنیک را از طریق افزایش VEGF و HIF-1α تقویت کند، اما تأثیر معناداری بر MMP-2 و MMP-9 ندارد. این یافتهها از این ایده حمایت می‌کنند که هایپوکسی موضعی ناشی از BFR می‌تواند بهعنوان یک محرک مکمل برای بهبود سازگاری‌های عروقی مورد استفاده قرار گیرد.
خانم الهام اناری، دکتر جمشید بنایی بروجنی، دکتر الهام افتخاری قینانی، دکتر حمید زاهدی،
دوره 0، شماره 0 - ( 8-1398 )
چکیده
هدف: بیماری پارکینسون یک اختلال نورودژنراتیو پیشرونده است که با تخریب نورون‌های دوپامینرژیک و بروز علائم حرکتی مشخص میشود. این بیماری با اختلال عملکرد میتوکندری و کاهش بیان ژن‌های هم‌فعال‌کننده گاما گیرنده پرولیفراتور پراکسی‌زوم ۱-آلفا (PGC-1α)، فاکتور رونویسی میتوکندریایی A (TAFM) سیتوکروم c اکسیداز (COX) همراه است. با توجه به شواهد موجود درباره نقش ورزش در بهبود عملکرد میتوکندری، هدف این مطالعه بررسی اثر تمرینات هوازی، مقاومتی و ترکیبی بر بیان این ژن‌ها در مدل حیوانی پارکینسون بود.
روش‌ها: این مطالعه تجربی تصادفی و کنترل‌شده روی 50 موش نر ویستار (8 هفته50 ± 250 گرم) انجام شد. حیوانات به پنج گروه (تعداد =10) تقسیم شدند. پارکینسون با تزریق یکطرفه 6-OHDA به استریاتوم القا شد. تمرینات شامل هوازی روی تردمیل (از 30 تا 60 دقیقه، سرعت 10 تا 15 متر در دقیقه)، مقاومتی روی نردبان (5 تا 15% وزن بدن) و ترکیبی (3 جلسه هوازی + 2 جلسه مقاومتی در هفته) به مدت 8 هفته اجرا شد. 24 ساعت پس از آخرین جلسه نمونه‌برداری انجام و بیان ژن‌های PGC-1α، TFAM و COX با روش qPCR ارزیابی شد. دادهها با آزمون دوطرفه ANOVA و آزمون بونفرونی و در سطح معناداری (05/0≥ p) تحلیل شدند.
یافتهها: تمامی مداخلات ورزشی منجر به افزایش معنادار بیان هر سه ژن نسبت به گروه پارکینسونی بدون تمرین شدند (05/0 ˂ p). با این حال، تمرین ترکیبی بیشترین اثر را داشت و به طور معناداری از تمرین هوازی (PGC-1α: 04/0 = p، TFAM: 03/0 = p، COX: 03/0 = p) و تمرین مقاومتی( PGC-1α: 02/0 = p، TFAM: 01/0 = p، COX: 02/0 = p) پیشی گرفت. تمرین هوازی نیز اثرات قابل توجهی نشان داد، در حالی که بهبودهای ناشی از تمرین مقاومتی کم‌تر بود.
نتیجه‌گیری: تمرینات ورزشی، به ویژه ترکیبی از هوازی و مقاومتی، راهبردی موثر برای تقویت شاخصهای بیوسنتز میتوکندریایی در مغز پارکینسونی است. این سازگاری مولکولی به عنوان یک مکانیسم نوروپروتکتیو عمل کرده و توجیه علمی قوی برای استفاده بالینی از ورزش ساختاریافته به عنوان مداخله غیردارویی در مدیریت پارکینسون فراهم میکند.
محمدرضا امیرسیف الدینی، ساسان نادری، زهرا اسمعیلی،
دوره 0، شماره 0 - ( 8-1398 )
چکیده
مقدمه و اهداف: تیراندازی با کمان یک ورزش دقیق است که به ثبات بدن و کنترل لرزش دست در زمان نشانه‌گیری نیاز دارد. لرزش دست، که به صورت حرکات غیر ارادی بروز میکند می تواند موجب افت عملکرد ورزشی شود. هدف این پژوهش بررسی ارتباط بین دامنه و فرکانس لرزش دست و دقت تیراندازی در تیراندازان آماتور ریکرو بود.
مواد و روش‌ها: این مطالعه نیمه‌تجربی بر روی ۱۲ کماندار آماتور ریکرو (۱۸ سال و بالاتر) انجام شد. آزمودنیها یک آزمون شبیه‌سازی مسابقه که شامل ۶۰ تیر در فاصله ۱۸ متری بود را اجرا کردند. لرزش دست در مفاصل آرنج و مچ هر دو دست با استفاده از شش دوربین سه‌بعدی از سیستم آنالیز حرکت در طول فاز نشانه‌گیری تیر ثبت گردید. دادههای حرکتی ثبت‌شده با استفاده از تبدیل فوریه سریع (FFT) در نرمافزار متلب پردازش شدند و بر اساس خروجی‌های حاصل از این تحلیل شاخص‌هایی نظیر فرکانس پیک و فرکانس توان میانه برای بررسی مؤلفه‌های فرکانسی و شاخص RMS برای ارزیابی دامنه لرزش محاسبه گردید. در نهایت، دقت شلیک ثبت‌شده با پارامترهای لرزش با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
یافتهها: نتایج نشان داد که دامنه لرزش، بهویژه در دست راست، به‌طور معناداری با دقت پایین‌تر مرتبط بود. همچنین، لرزش‌های با فرکانس بالاتر در هر دو دست، با عملکرد بهتر در تیراندازی ارتباط مستقیمی داشتند.
نتیجه‌گیری: یافتههای این پژوهش وجود ارتباط معنادار بین ویژگی‌های لرزش دست و دقت تیراندازی در کمانداران ریکرو آماتور را نشان داد. این نتایج می‌تواند به درک بهتر پایداری عملکرد کمک کرده و در تدوین برنامه‌های تمرینی و راهبردهای پایش عملکرد در تیراندازی با کمان مورد استفاده قرار گیرد.
یونس سرکبود، محمدرضا کردی، سیروس چوبینه، ،
دوره 0، شماره 0 - ( 8-1398 )
چکیده
مقدمه و هدف: استرس اکسیداتیو و التهاب عصبی از مکانیسم‌های کلیدی در پاتوفیزیولوژی بیماری صرع هستند. فعالیت ورزشی در کنترل و بهبود علائم صرع نقش دارد. این مطالعه با هدف بررسی اثر تمرینات تداومی با شدت متوسط (MICT) بر فعالیت آنزیمهای آنتیاکسیدانی سوپراکسیددیسموتاز (SOD) وگلوتاتیون پراکسیداز (GPx)، سطوح پروتئینهای HMGB1 و IL-10 و شدت تشنج در هیپوکمپ رتهای مبتلا به صرع انجام شد.
روش: 32 سر رت نر ویستار (سن: 6 تا 8 هفته و میانگین وزن: ۲۲۶٫۶۲۵±۱۴٫۹۶۶) به گروه‌های صرع، کنترل، شم و صرع + MICT تقسیم شدند. پس از اتمام پروتکل هشت هفتهای تمرین، فعالیت SOD و GPx با الایزا، سطوح HMGB1 و IL-10 در بافت هیپوکمپ با وسترنبلات و شدت تشنج بر اساس مقیاس راسین اندازه گیری شد. دادهها از طریق آزمون تحلیل واریانس یکراهه و آزمون یومنویتنی در نرمافزار SPSS تجزیه و تحلیل شدند.
یافتهها: القای صرع منجر به کاهش فعالیت آنزیمهای SOD (0.02p < ) و GPx (0.001p < ) ، افزایش پروتئینHMGB1 (0.001p < ) ، کاهش پروتئین IL-10(0.001p < ) و افزایش شدت تشنج شد. تمرین MICT موجب افزایش فعالیت آنزیم GPx (0.048p < ) و کاهش سطح HMGB1 (0.001p < ) در گروه تمرینی نسبت به گروه صرع شد. اگرچه فعالیت آنزیم SOD (0.953p < ) و سطح IL-10 (0.198p < ) تغییر معناداری نیافت، اما شدت تشنج در گروه تحت تمرین به طور قابل توجهی کاهش یافت.
نتیجه‌گیری: به نظر میرسد تمرینات تداومی با شدت متوسط با تقویت سیستم آنتیاکسیدانی و کاهش التهاب عصبی، اثرات محافظتی خود را اعمال کرده و باعث کاهش شدت تشنج در رتهای مبتلا به صرع میشود.
حسین احدی، مهدی خالقی تازجی، حسن صادقی، رسول یاعلی،
دوره 0، شماره 0 - ( 8-1398 )
چکیده
مقدمه: تعادل یکی از مولفه‌های اصلی کنترل حرکتی است و نقش مهمی در حفظ پایداری بدن هنگام اجرای مهارت‌های پویا مانند فرود و تغییر جهت دارد. زمان رسیدن به پایداری شاخص مهمی برای سنجش سیستم عصبی‌‌عضلانی در ثبات پس از اختلالات مکانیکی محسوب میشود.
هدف مطالعه: هدف این پژوهش، بررسی اثر تمرینات تعادلی با و بدون عینک استروبوسکوپ بر زمان رسیدن به پایداری در افراد فعال بود.
روش‌کار: ۳9 مرد فعال ۱۸ تا ۳۰ سال به‌صورت تصادفی در سه گروه تمرینات تعادلی با عینک استروبوسکوپ، تمرینات تعادلی و کنترل قرار گرفتند. زمان رسیدن به پایداری در فرودهای تک‌پا به طول ۳۰، ۵۰ و ۷۰ سانتیمتر با استفاده از صفحه نیرو اندازهگیری شد.مداخله شامل شش هفته تمرینات تعادلی بود که دو گروه یکی با عینک و دیگری بدون عینک تمرینات را انجام دادند. تحلیل دادهها با نرم افزار SPSS در سطح معنیداری 05/0 انجام گرفت.
نتایج: نتایج آزمون کوواریانس نشان داد که هر دو گروه تمرینی نسبت به گروه کنترل بهبود معنیداری در زمان رسیدن به پایداری داشتند (05/0>P). کاهش زمان رسیدن به پایداری در گروه تمرینات با عینک استروبوسکوپ در فرودهای ۵۰ و ۷۰ سانتی‌متری بیشتر و همراه با اندازه‌اثر بالاتر بود. در فاصله ۳۰ سانتیمتر هر دو گروه تمرینی بهبود مشابهی نشان دادند.
بحث و نتیجه‌گیری: نتایج این تحقیق تاثیر تمرینات اختلال دیداری در فرودهای با فاصله طولانی را نشان‌داد. بنظر میرسد در پرش‌های طولی با مهارت حرکتی پیچیده‌تر، نقش دیداری مهم‌تر می‌باشد. استفاده از عینک استروبوسکوب و اختلال دیداری در تمرینات تعادلی جهت ارتقا عملکرد ورزشی و کاهش خطر آسیب‌دیدگی پیشنهاد میشود.
کلیدواژه: تمرینات تعادلی، عینک استروبوسکوپ، زمان رسیدن به پایداری
دکتر سارا زارع کاریزک، خانم زینب تیموری، دکتر عبدالصالح زر،
دوره 0، شماره 0 - ( 8-1398 )
چکیده
مقدمه: فعالیتهای ورزشی شدید با التهاب و فشار اکسایشی همراه اند. هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیرآزمون آمادگی جسمانی تناوبی فیفا همراه مکمل کورکومین برمیزان MDA، TAC وCRP سرم در کمک داوران مرد فوتبال بود.
روش‌ها: در این مطالعه نیمه تجربی 20 کمک داور فوتبال(میانگین سن 75/3±56/28 سال، قد 21/4±179 سانتیمتر، وزن 08/7±78/72 کیلوگرم) به صورت داوطلبانه انتخاب و به طور تصادفی دردو گروه آزمون و آزمون+ مکمل قرار گرفتند.گروه آزمون+ مکمل علاوه بر آزمون فیفا روزانه 5 گرم کورکومین (2/5 گرم صبح و2/5 گرم بعد از ظهر) به مدت پنج روز دریافت کردند. نمونه گیری خونی در سه مرحله (پیش ازمکمل دهی در دو نیم روز قبل، بلافاصله بعد و 48 ساعت پس از آزمون آمادگی جسمانی تناوبی فیفا ) انجام شد و متغیرها به روش اسپکتروفتومتری اندازه گیری و داده ها به وسیله آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری تکراری و آزمون تعقیبی بونفرونی تحلیل شدند.
یافتهها: یافتهها افزایش معنی دارCRP، MDA،TAC سرم در هر دو گروه را در پس آزمون اول نشان داد (000=0 P ، 041/0=P، 008/0= P، 009/0P=، 048/0P=، 014/0P=). در پس آزمون دوم گروه آزمون،افزایش یافته ها در میزانCRPو MDA همچنان معنی دار باقی ماند(000/0= P 022/0 P=)، اما TAC به افزایش غیر معنی دار تبدیل شد(160/0 P=)، در حالی که میزان افزایش آن در گروه آزمون+مکمل همچنان معنادار بود (013/0=P) و در گروه آزمون+مکمل میزان MDA به افزایش غیر معنی دار در مقایسه با پیش آزمون تبدیل شد(186/0=P). همچنین بین دو گروه تفاوت معنی داری در مقادیرCRP و TAC(024/0 P=، 05/0 P=) و تفاوت غیر معنی داری در میزان MDA وجود داشت(129/0P=).
نتیجه‌گیری: مکمل یاری کوتاه مدت کورکومین بخشی از شاخص های التهابی و اکسایشی ناشی از فعالیت استقامتی(آزمون فیفا) را تعدیل می کند.
مهرداد عنبریان، حمیده خداویسی،
دوره 9، شماره 1 - ( 1-1390 )
چکیده
با توجه به نقش پا در تشکیل سطح اتکای بدن در هنگام ایستادن بهعنوان یک مؤلفۀ مهم بیومکانیکی در حفظ تعادل بدن، هر گونه تغییر در ساختار آناتومیکی طبیعی پا می‌تواند بر کنترل تعادل بدن مؤثر باشد. هدف مطالعه حاضر، مقایسه عملکرد تعادلی ایستا در بین نوجوانان با ساختار متفاوت پا بود. 60 دختر نوجوان در سه گروه با ساختار پای پرونیت، سوپینیت و طبیعی بهعنوان آزمودنی شرکت کردند. برای مشخص کردن نوع ساختار پای آزمودنیها از روش افتادگی استخوان ناوی[1] استفاده شد. برای سنجش عملکرد تعادل ایستا از سیستم شمارش تعداد خطای بالانس در دو سطح سفت و نرم استفاده شد (05.0P<). نتایج نشان داد که بر روی سطح سفت گروه پای پرونیت و گروه پای طبیعی از عملکرد تعادلی نسبتاً مشابهی برخوردار هستند. اما در سطح نرم، گروه پای طبیعی، عملکرد بهتری در مقایسه با گروه پای پرونیت داشت. گروه پای سوپینیت بر روی هر دو سطح سفت و نرم عملکرد تعادلی ضعیفتری در مقایسه با دو گروه دیگر نشان داد. نتایج این مطالعه نشان داد که وجود تغییرات در ساختار آناتومیکی پا می‌تواند بر عملکرد تعادلی ایستا مؤثر باشد.
بهاره به آیین، حیدر صادقی، هادی سامع، سمیرا مشهودی،
دوره 9، شماره 1 - ( 1-1390 )
چکیده
ام‌اس بیماری مادام‌العمری است که به شکل‌های مختلف فرد را درگیر میکند. شناخت ویژگی‌های تعادلی انواع مختلف این بیماری مزمن و مقایسه آن با افراد سالم متخصصان را در کنترل عوارض انواع مختلف این بیماری یاری میدهد. هدف این تحقیق شناسایی خصوصیات تعادلی ایستا و پویای افراد مبتلا به ام‌اس و مقایسه آنها با افراد سالم بود. 54 زن بیمار مبتلا به ام‌اس در سه گروه (27 عودکننده- فروکش کننده، 16 پیشرونده ثانویه، 11 پیشرونده اولیه) و 20 زن سالم بهعنوان گروه کنترل در این پژوهش شرکت کردند. آزمون تعادل ایستا (حالت استاتیک) و پویا (حالت دینامیک با درجه هشت) به صورت کلی، جانبی و عقبی- جلویی توسط دستگاه بایودکس از هر چهار گروه به عمل آمد. از آزمون کلموگروف اسمیرنف جهت بررسی طبیعی بودن توزیع دادهها و آزمون کای-اسکور (مجذور خیدو) برای بررسی ارتباط بین پارامترهای تحقیق با نوع بیماری ام‌اس استفاده شد. جهت مقایسه پارامترهای پژوهش بین زنان سالم و مبتلا به بیماری ام‌اس درصورت طبیعی بودن توزیع دادهها از آزمون t نمونههای مستقل استفاده شد. نتایج نشان داد که بین شاخص تعادل کل و سطح جانبی در حالت ایستا و پویا در زنان مبتلا به انواع مختلف بیماری ام‌اس تفاوت معنیدار وجود دارد (0/05P<). گروه ام‌اس پیشرونده اولیه تعادل ایستا و پویای ضعیف‌تر و گروه ام‌اس عود کننده- فروکش کننده تعادل ایستا و پویای قویتری در مقایسه با گروه‌های دیگر داشتند. بین تعادل ایستا و پویای انواع مختلف بیماران ام‌اس در سطح قدامی- خلفی اختلاف معنیدار مشاهده نشد (0/05P>). در حالی که اختلاف بین شاخص تعادل ایستا و پویا در همه سطوح بین گروه کنترل و بیماران ام‌اس معنیدار بود (0/05P<). با توجه به یافتههای تحقیق، زنان مبتلا به ام‌اس عودکننده- فروکش کننده تعادل ایستا و پویای بهتری نسبت به انواع پیشرونده، خصوصاً پیشرونده اولیه، داشتند. تعادل ایستا و پویای زنان مبتلا به انواع ام‌اس ضعیف‌تر از زنان سالم بود.
ولی اله دبیدی روشن، زینب محمدیان،
دوره 9، شماره 1 - ( 1-1390 )
چکیده
مطالعات زیادی اثر تمرینات ورزشی را در دختران افسرده بررسی کردهاند، با وجود این، تأثیر تمرینات مننم
در محیطهای مفرح بهویژه بر شاخصهای مرتبط با متابولیس نوراپینفرین در دختران افسرده کاملاً مشخص
سولفات ادراری و شناخص MHPG نیست. برای بررسی تأثیر شش هفته راه رفتن تناوبی در آب بر تغییرات
81 سناله بنا درجنه - امتیاز هامیلتون و همچنین ارتباط آنها در دختران افسرده، 42 داننشآمنوز دختنر 81
افسردگی متوسط به صورت تصادفی به دو گروه تمرینی و کنترل تقسی شدند. آزمودنیهنای گنروه تمریننی،
پروتکل تمرینی پیاده روی تناوبی پیشرونده در آب را به مدت 6 هفته و هفتهای 3 جلسه با شندت 66 تنا 06
درصد حداکثر ضربان قلب اجرا کردند. شاخص هامیلتون و نمونههای ادراری به مدت 42 ساعت قبل و پس از
HPLC-flurometric سولفات ادراری از روش MHPG 6 هفته تمرین جمعآوری شد. برای اندازه گیری
و ضنریب همبسنتگی پیرسنون در سنط t اسنتفاده شند. داده هنا بنا اسنتفاده از آزمنونهنای detection
سولفات ادراری و حداکثر اکسیژن مصنرفی MHPG تحلیل شد. نتایج حاکی از افزایش معنیدار P 0/05
و کاهش معنیدار نمرات مقیاس هامیلتون در گروه تمرینی به دنبال 6 هفته تمرین در مقایسه با گروه کنترل
و حداکثر اکسیژن مصرفی مشاهده شد. MHPG بین ) r=6/ بود. به علاوه، همبستگی مثبت معنیداری ) 61
و نمنرات مقیناس هنامیلتون در MHPG بنین )r= - 6/ همچننین، همبسنتگی معکنوس معننیداری ) 14
پیشگویی افسردگی بهدست آمد. این یافتهها از نقش فعالیت منم بدنی بهویژه در محیطهای مفرح در بهبود
سنولفات ادراری منیتنوان از آزمنون MHPG وضعیت افسردگی حمایت میکند. به علاوه، به جای سننشش
هامیلتون نیز استفاده کرد.
پریسا سیف، محمدرضا دهخدا، حمید رجبی،
دوره 9، شماره 1 - ( 1-1390 )
چکیده
هدف از انجام این تحقیق تعیین اثر یک دوره کوتاهمدت تمرین ویبریشن بر برخی از عوامل آمادگی جسمانی
زنان سمالمند بمود. آزممودنیهمای داوطلمب 0/ )سمن 22 ± 01/69 سمال، وزن 11/94 ± 00/42 کیلمو گمرم،
0/ قد 60 ± 100/99 سانتیمتر و BMI 2/23 ، ± 20/02 کیلوگرم بر متر مربع( به صورت تصادفی به سه گروه
= ویبریشن) 10 n (، گروه بدون ویبریشن =12( n = ( و کنترل) 16 n ( تقسیم شدند. گروه ویبریشن تمرینات را که
شامل 4 وضعیت بدنی بود به مدت 16 روز با فرکانس 30 26 هرتز - و دامنه 12 میلیمتر انجام دادنمد. گمروه
بدون ویبریشن نیز تمرینات مشابه گروه ویبریشن را بر روی دستگاه خاموش انجام دادند و از گروه کنترل نیز
خواسته شد که فعالیت ورزشی عادی خود را انجام دهند. برای سنجش قدرت دست و پا از دینامومتر، بمرای
سنجش انعطافپذیری از آزمون خمشدن تنه به جلو، برای سنجش تعادل از زمان ایستادن روی یک پا و برای
ارزیابی ترکیب بدن از اندازهگیری چربی زیرپوستی سه نقطهای )فوق خاصره، ران و سه سر بمازو( بمهوسمیله
دستگاه کالیپر استفاده گردید. پس از جمعآوری اطععات، دادهها با استفاده از نرمافمزار آمماری Spss 15 و
Excel 2007 با روش آماری t وابسته و تجزیه و تحلیل واریانس ممورد ارزیمابی قمرار گرفتنمد. یافتمههمای
درونگروهی نشان داد که در گروه ویبریشن قدرت دست راست 6/62( p= (، قدرت دست چمپ 6/61( p= ،)
قدرت پا 6/664( p= (، انعطافپذیری 6/660( p= ( و تعادل پای چپ 6/660( p= ( افمزایش و درصمد چربمی
بدن 6/662( p= ) و چربی زیر پوستی ناحیه ران 6/61( p= ( کاهش معنیدار داشمته اسمت. در حمالی کمه در
گروه بدون ویبریشن فقط افزایش قدرت دست راست 6/61( p= ( و کماهش چربمی زیمرپوسمتی ناحیمه ران
6/61( p= ( معنیدار بود. به همر حمال، در گمروه کنتمرل همیچکمدام از متغیرهما اخمتعف معنمیداری را بمینپیشآزمون و پسآزمون نشان ندادند. یافتههای بین گروهی نشان داد که تمرین ویبریشن افمزایش معنمیداری
در قمدرت دسمت راسمت و چمپ 6/663( p= 6/ و 660 p= (، قمدرت پما 6/662( p= ( و تعمادل پمای چمپ
6/61( p= ( آزمودنیهای گروه ویبریشن نسبت به دو گروه دیگر ایجاد کمرد، ولمی تمأثیر معنمیداری بمر روی
تعادل پای راست، انعطافپذیری و درصد چربی هیچکدام از گروهها نداشت. براساس نتایج تحقیق، با انجمام
دورههای کوتاهمدت تمرین ویبریشن میتوان به تقویت قدرت دست، پا و تعادل سالمندانی که امکان شرکت
در دورههای طولانیمدت تمرینات را ندارند پرداخت.
ایرج صدری، کریم آزالی علمداری، جبرئیل پوزش جدیدی، بابک عبادی شیرمرد،
دوره 9، شماره 1 - ( 1-1390 )
چکیده
به منوور مقایسه اثر یک وعده از نوشیدنیهای OR و مگابیسیک با دارونما، 22 مرد ورزشکار داوطلب،
70 کیلوگرم( در قالب 3 گروه /23±3/ 173 سانتی متر و وزن 67 /00± 7/ 22 سال، قد 62 /2±2/ )سن 63
تصادفی، در دو آزمون رست متوالی)با و بدون مصرف نوشیدنی ها( با فاصله 26 دقیقه، شرکت کردند. جهت
محاسبه سطوح لاکتات و PH خون )روش گاز آنالایزر(، از هر کدام از گروهها، شش بار خونگیری)شامل
قبل از هر دو آزمون و 2 و 2 دقیقه پس از پایان آنها( به عمل آمد و همچنین اوج، میانگین و حداقل توان
بیهوازی محاسبه شدند. دادههای خونی مربوط به هر گروه با استفاده از آزمون اندازهگیری مکرر )آزمون
تعقیبی بونفرونی(، مقایسه بینگروهی تغییرات دادهها در بین دو آزمون متوالی با استفاده از آزمون
ANOVA و دادههای مربوط به توان بی هوازی با استفاده از آزمون تی همبسته 6 مقایسه / با اطمینان 60
شدند. نتایج: سطوح لاکتات خون هر سه گروه در فاصله قبل از شروع تا 2 دقیقه پس از پایان هر دو آزمون
6/ و در فاصله بین 2 تا 2 دقیقه پس از پایان آنها، تفاوت معنی داری داشت) 60 P< (. همچنین سطوح لاکتات
خون گروه دارونما، مگابیسیک و OR ، به ترتیب در زمانهای قبل از شروع، 2 و 2 دقیقه پس از پایان آزمون
6/ رست دوم، تفاوت معنی داری نسبت به مقادیر مشاهده شده در آزمون رست اول داشتند) 60 P< (. به
ععوه، با وجود عدم معنی داری تفاوت PH خون گروه OR در فاصله قبل از آغاز هر دو آزمون تا دو دقیقه
پس از پایان آنها و همچنین تفاوت PH خون گروه مگابیسیک در بین 2 تا 2 دقیقه پس از پایان آزمون دوم،
در بقیه موارد سطوح PH خون هر سه گروه، تفاوت معنی داری نسبت به مقادیر مرحله قبلی،
6/ داشت) 60 P< (. با مصرف نوشیدنی، توان اوج و حداقل فقط در گروه OR ، نسبت به آزمون اول، افزایشیافت و همچنین توان میانگین نیز در هر دو گروه OR 6/ و مگابیسیک، کاهش داشت) 60 P< (. نتیجه گیری:
مصرف نوشیدنی OR می تواند در فعالیتهای متناوب، بر توان بیهوازی اثرگذار باشد.
هادی قائدی ، حسین مجتهدی، وحید قاسمی، احمدرضا موحدی ، حمید صالحی، مریم نزاکت الحسینی ،
دوره 9، شماره 1 - ( 1-1390 )
چکیده
اجتماعی بالا، متوسط و پایین بود. نمونه آماری پژوهش 016 نفر از دانشآموزان مدارس دولتی نواحی
پنجگانه آموزشی شهر اصفهان بودند که به شیوه طبقهای تصادفی انتخاب شدند و با استفاده از معیارهای –
سطح درآمد، منطقه محل سکونت، منزلت شغلی و تحصیعت پدر و مادر در سه گروه با موقعیت اقتصادی -
اجتماعی بالا، متوسط و پایین طبقهبندی شدند. سپس قد، وزن، ضخامت چین پوستی ناحیه سه سر، ساق پا و
مجموع چین پوستی دو ناحیه و BMI آزمودنیها اندازهگیری شد. از تحلیل واریانس و آزمون توکی برای
= 6/ مقایسه میانگینهای متغیرهای تحقیق استفاده شد ) 60 (. نتایج نشان داد که وزن دانشآموزان با
– = 6/ موقعیت اقتصادی اجتماعی بالا بیشتر از دانشآموزان طبقه متوسط و پایین بود ) 60 (. همچنین
ضخامت چین پوستی ناحیه سه سر، ساق پا، و مجموع دو ناحیه و همچنین درصد چربی دانشآموزان با
– = 6/ موقعیت اقتصادی اجتماعی بالا بیشتر از دانشآموزان طبقه پایین بود ) 60 (. به نور میرسد کودکان
خانوادههایی که از وضعیت اقتصادی اجتماعی بالاتر و بهتری برخوردارند، به طور متوسط نسبت به –
کودکانی که از وضعیت اقتصادی اجتماعی ضعیفتری برخوردارند سنگینوزنتر و چاقتر هستند.
